Iohannes Rabensteinensis (1437-1473) e familia equestri Bohemica ortus est, cuius sedes olim in castello Sychrov apud Rabstyn (Rabenstein) supra Strelam in Bohemia occidentali erat. Pater eius Iohannes de Rabstein († ante a. 1450), civis Zatecenus valde opulentus a. 1416 Pragae scribam Iohannem Reginogradecensem Scripturae sacrae exemplar versionis Bohemicae ad usum suum lepidis litteris exarare iussit. Cuius Iohannis (I) filii honoribus longius processerunt. Ex iis, quos Iohannes (I) e Catharina prima uxore procreavit, Iohannes Rabsstein (II, † 1457) Sigismundo regnante burggraviatum Wyssegradensem adeptus est et Ladislai temporibus primi procuratoris regii munere fungebatur. In ampliorem gradum Procopius evectus est, in cancellaria Sigismundi, Alberti et Friderici imperatorum olim scriba, tum apud Ladislaum et Georgium Bohemiae reges multos per annos cancellarius supremus revera officio fungens, cui Aeneas Silvius Somnium de fortuna (1444) dedicavit. E secunda Iohannis (I) uxore, cuius nomen ignoramus, sed originem generosam suspicamur, noster Iohannes (III) a. 1437 natus est.

Eius vita iam aetate puerili splendere coepit. Sedecim annos natus neque adhuc in presbyterum consecratus, iam honorem praepositi Wissegradensis adeptus est, quocum titulus regni Bohemiae cancellarii supremi officio carens coniunctus erat. Anno sequente 1454 mense Decembri Iohannes in Italiam, ut litteris humanioribus imbueretur, Procopii fratris impensis missus est, qui facile impetravit, ut Iohannes praeter spem episcopatus mox assequendi Friderici imperatoris litteras commendaticias Vindobona secum aveheret. Ad studia iuris canonici ineunda Iohannes Bononiam se contulit. Hic in universitate celeberrima inscriptus scholas usque ad ineuntem a. 1457 frequentavit, sed, cum Procopius et Iohannes (II) fratres Budae commorantes peste contagiosa correpti essent, studia interrumpere coactus est. (Decretorum doctoris gradum posterioribus temporibus iterum in Italia degens, fortasse demum a. 1461 Papiae [Pavia] assecutus est.) Bononiae praeter decreta etiam litterarum renascentium studiis adhaesit, quas iam domi Procopio fratre, Aeneae sodali, praeeunte adamare coeperat.

Pragae 13. Nov. 1457 a Ladislao rege in praepositurae Wyssegradensis possessionem realem introductus est tanta cum sollemnitate, ut utraquistarum Pragensium bilem commoveret. Sed mox cum Georgius de Podiebrad rex Bohemiae electus esset, Iohannes Procopium imitans officiis apud aulam eius fungi coepit. Iam a. 1459 legationi praefuit, quae Georgii nomine Aeneam, modo papam electum (Pium II.), gratulandi causa Senis (Siena) adiit. Ibi ultra mensem commoratus et non solum protonotarii et referendarii titulo a papa praeditus, sed etiam plurimis codicibus magna pecunia coemptis munitus in patriam rediit.

A. 1462 in Bohemia in concilio Budvicensi et in comitiis Pragae interpretis Latino-Bohemi vice fungebatur, mox in Italiam ad papam denuo Georgii regis nomine acturus abiit.

A. 1463 Procopius una cum fratribus a Georgio in ordinem liberorum dominorum (baronum) evectus est. Unde etiam Iohannes se dominum de Rabenstein non sine fastu appellare consuevit.

A. 1464 denuo, sed privatim tantum in Italiam profectus usque ad a. 1467 Papiae commorabatur. In universitate Papiensi olim a Carolo IV. condita praesertim Iohanne Grasso (Giovanni Grassi), iuris consulto et tractatuum repetitionumque auctori haud incelebri, familiariter videtur esse usus. Papia a. 1465 ad aliquot menses Romam recessit ibique a papa Paulo II. candidatura praebendarum in dioecesibus Frisingensi et Passoviensi donatus est. Exeunte a. 1467 in aula Ludovici XI. Aureliani tempus trivit.

Demum Augusto mense a. 1468 testimoniis firmatum est Iohannem in patria in oppido Prachaticz fuisse, quod oppidum iam ab a. 1457 in Rabensteinensium possessione erat. Ibi etiam Disputacionem suam miro patriae amore incensus forma dialogi in epistulam ad Iohannem Grassum inserti a. 1469 composuit, frustra efficere studens, ut lites inter papam et Georgium regem minime gladio ignique, sed prudentia et humanitate diiudicarentur.

...

Mox autem in praedium Prachaticense revertit, ubi a codicibus bibliothecae solacium peteret bonaque sua administraret. Postea Iohannem etiam aulae Matthiae regis nonnunquam officia praestitisse comperimus. A. 1471 confirmationem a papa editam Iglaviae Bohemice pronuntiavit unaque cum administratore Pragensi Hanussio de Kolowrat legationi a Matthia ad comitia Ratisbonensia missae praefuit. Eodem anno, nisi iam prius, canonicatu Vratislaviensi ornatus est aliarumque praebendarum in dioecesibus Frisingensi et Ratisbonensi spem l. Ian. 1472 nanctus est.

A. 1472, quo Ingolstadii Ludovicus Bavarus academiam condidit, ad universitatis erectionem Matthiae nomine salutandam Iohannes noster orationem composuit, non autem habuit.

A. 1473, cum a Matthia Vratislaviam missus esset, ut cum ordinibus Silesiae ageret, non solum infectis rebus redibat, sed etiam revertens prope Brunam ab iis, qui Vladislao Polono favebant, captus et in custodiam coniectus est. Inde post aliquot menses a Matthia redemptus Budam se contulit, ubi in festo s. Elisabeth 19. Nov. 1473 triginta sex annos natus praematura morte obiit.