Vita. Celtis Calendis Februariis anni 1459. in pago Wipfeld (prope Herbipolim in Franconia) natus est. Cum puer studium bonarum artium, quarum elementa a propinquo quodam clerico didicit, culturae vitium et negotio pastorali a patre sibi destinato praeposuisset, adulescentulus duodeviginti annorum domum patriam fugit et nave in Meno Rhenoque Coloniam Agrippinam profectus est. Postquam in gymnasio aliquamdiu liberalibus artibus et theologiae studuit et in baccalaureatus gradum evectus est, regiones gentesque Germaniae perquirendi et litteras docendi causa peregrinari coepit. Motus deinde fama Rudolfi Agricolae et eius fautoris Ioannis de Dalberg Vormatiensis episcopi Heidelbergam adiit, ubi studiis humanitatis totum se dedit; anno 1485. magister artium promotus est. Annis proximis peregrinus et docens et audiens gymnasia Germanica visitabat spiritu humanitatis iuvenes accendendi cupidus. Cum aestate anni 1486. Lipsiae vitam ageret, Artem versificandi et carminum edidit, cuius dedicatione Fridericum III. electorem Saxoniae sibi fautorem conciliavit, quo adiutore die 18. mensis Aprilis anni 1487. in arce Norimbergensi a Friderico III. imperatore primus inter Germanos poetica lauru coronatus est; imperatori gratias in Proseutico egit Studia sine cognita Italia fonte renascentium litterarum imperfecta ratus paulo post coronationem Alpes transiit clarissimos philosophos Patavii, Ferrariae, Bononiae, Florentiae, Venetiis, Romae auditum. Per Hungariam rediens Cracoviam petiit, ubi per duos annos praesertim studiis mathematico-astronomicis vacavit multosque amicos sibi conciliavit. Deinde per Vratislaviam et Pragam in Germaniam meridionalem reversus exeunte anno 1491. vel ineunte proximo in gymnasio Ingolstadensi docere coepit, ubi orationem inauguralem habuit eandemque una cum Panegyri ad duces Bavariae et eodem anno (1492.) Epitoma in utramque Ciceronis rhetoricam lectionibus edidit. Primum familiaritate doctorum virorum usus docendique munere satis contentus Academiam Platonicam ad bonas litteras curandas, uti Florentiae et Romae cognoverat, condere volebat, ex quo consilio postea Sodalitates litterariae ortae sunt, sed mox variis aerumnis affectus et spe iusti dignique stipendii deceptus, invidia denique quorundam collegarum poeticae non faventium impeditus et oppidum et lecturam odiosam putans variis peregrinationibus lectiones interrumpebat. Quamquam his annis praeter alteram editionem Artis versificandi et Carmen ad sanctum Sebaldum nihil edidit, tamen omni studio ad varia opera incubuit, praesertim ad Amores et Odas, in quibus Ovidium et Horatium secutus vitam, amores, amicos, peregrinationes ac studia poetico ornatu descripsit. Nec prius tutum portum vagus poeta nactus est, quam cum anno 1497. a Maximiliano I. imperatore Romanorum in universitatem Viennensem vocatus esset, quae tunc studiis humanitatis florentissima fuit. Hic maximo cum honore iuvenes docuit et litteras coluit. Plurima opera incepta Viennae ad finem perduxit et partim typis excudenda curavit, scriptores antiquos in studiosorum usum, item Germanos edidit, collegio poetarum et mathematicorum ab imperatore anno 1501. condito praepositus inter alias disciplinas musicam, cuius amator semper erat, stimma diligentia colendo scaenicos ludos composuit, quos harmoniis et saltationibus cum discipulis publice egit. Haec et alia culta studia immatura morte Celtis abrupta sunt. Pridie Nonis Februariis a. 1508. Viennae in bursa S. Annae mortuus et luctu doctae Germaniae in coemeterio S. Stephani sepultus est.